Wybierz swoją linę

Liny wspinaczkowe i liny do pracy to dwie różne normy. EN 892 to lina dynamiczna, która rozciąga się przy odpadnięciu i łagodzi siłę udarową. EN 1891 to lina statyczna, która prawie się nie rozciąga — służy do wychodzenia, zjazdów i pozycjonowania. Lina statyczna nie ma miejsca we wspinaniu z możliwością odpadnięcia. Nigdy.

Lina dynamiczna (EN 892) rozciąga się przy odpadnięciu i łagodzi siłę udarową. Lina statyczna (EN 1891) prawie się nie rozciąga — służy do wychodzenia, zjazdów i pozycjonowania, nie do wyłapywania odpadnięć. To jedyna decyzja, której nie możemy podjąć za ciebie, bo dotyczy bezpieczeństwa.

Z tego wynika średnica i to, czy potrzebujesz jednej liny, czy dwóch. Kto dużo odpada i ciągnie linę po skale, chce grubszą. Kto ją cały dzień wnosi do góry, chce lżejszą. Jedno i drugie naraz nie wyjdzie.

Na ściance impregnacja to wyrzucone pieniądze — lina nigdy tam nie zmoknie. Na zewnątrz jest odwrotnie: mokra lina jest słabsza, cięższa, a na mrozie twardnieje jak rura. Liny na ściankę są dlatego tańsze i zwykle trochę grubsze, bo pod dachem liczy się odporność na ścieranie, nie masa.

Odporność i niska masa działają w linie przeciwko sobie: odporna lina ma więcej oplotu, czyli więcej gramów. Między 9 mm a 10 mm to na 60 m prawie pół kilo. Jednej liny, która robi jedno i drugie w pełni, nie ma — dlatego wielu wspinaczy z czasem ma dwie: grubszą do pracy nad projektem i toprope, cieńszą na próbę na granicy sił.

Drogi wielowyciągowe ze zjazdami chcą dwóch żył — liny połówkowej albo bliźniaczej (EN 892), którymi zjedziesz całą długość. Na wyprawy lodowcowe i przejścia bierzesz te same lekkie liny, tylko krótsze: każdy dodatkowy metr niesiesz cały dzień. Ta odpowiedź decyduje więc głównie o zalecanej długości.

Lina statyczna prawie się nie rozciąga, więc całą pracę wykonuje jej oplot. Im częściej lina przechodzi przez krawędzie i im więcej na niej wisi, tym mocniejsza powinna być. Lżejsza statyka opłaca się tylko tam, gdzie dużo się chodzi, a mało wisi.

Różnica między statyką 9 mm a 13 mm nie leży w wytrzymałości — wszystkie spełniają EN 1891. Leży w tym, ile zniosą ścierania, jak się je trzyma w rękawicach i ile ważą w plecaku.

Lina speleologiczna jest zbudowana przeciw ścieraniu gliną i piaskiem, i musi się dobrze czyścić. Lina kanioningowa musi znieść to, że jest mokra cały dzień, mało nasiąkać i szybko schnąć. Da się je zamienić, ale trwałość na tym ucierpi.